Η ομαδα που αντιπαθεις…

809

Στημένος μπροστά στην τηλεόραση, επέλεξα να δώσω περισσότερη βαρύτητα στο ματς της Μπάγερν Μονάχου με την Άρσεναλ, παρότι την ίδια ώρα έπαιζαν Ρεάλ Μαδρίτης-Νάπολι. Την αδυναμία μου στους Βαυαρούς δεν την κρύβω. Γουστάρω την κλάση τους, το ύψιστο επίπεδό τους, τη σιγουριά τους, την άνεσή τους και εντέλει την ανωτερότητά τους. Είναι μια ομάδα που δουλεύει σαν ένα εργοστάσιο, όλοι έχουν τον ρόλο τους, τη θέση τους, το πόστο τους και προσπαθούν να κάνουν ό,τι απαιτείται προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος. Το ίδιο περιμένουν να κάνει και ο συμπαίκτης τους, γι’ αυτό βγάζουν αυτοματισμούς που σπάνια συναντάς σε άλλες ομάδες.

Θέλετε παραδείγματα; Ο Ρόμπεν θα αφήσει την μπάλα δεξιά του χωρίς να βλέπει αν ο Λαμ έχει προλάβει να ανέβει. Ξέρει ότι έχει προλάβει. Με τη σειρά του ο αρχηγός της Μπάγερν θα σεντράρει εκεί ακριβώς που ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ να είναι ο Λεβαντόφσκι. Προσέξτε: δεν είναι υποχρεωμένος να σηκώσει το κεφάλι του να τον δει, θα στείλει την μπάλα εκεί ακριβώς που ορίζει το σύστημα ότι πρέπει να πάει η μπάλα. Και το κάνει τόσο άνετα, τόσο απλά και τόσο… μονότονα, σαν έναν εργάτη που κουμπώνει για 20 χρόνια τα καπάκια σε εργοστάσιο με μπουκάλια. Σάμπως και ο Λαμ τόσα χρόνια δεν βγάζει τέτοιες σέντρες; Η δουλειά του είναι…

Να συνεχίσουμε; Ο Αλόνσο στο τρίτο γκολ δίνει την μπάλα κάθετα στον Λεβαντόφσκι. Ο ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ της ομάδας έχει βγει έξω από την περιοχή για να υποδεχθεί την μπάλα, αλλά δεν την υποδέχεται. Με ένα μαγικό τακουνάκι που θα ζήλευε και ο μετρ του είδους Ζινεντίν Ζιντάν, στέλνει την μπάλα ακριβώς εκεί που ΕΙΧΕ ΧΡΕΟΣ να είναι ο Αλκάνταρα! Προσέξτε πάλι: ο σέντερ φορ δημιουργεί στα τυφλά για τον χαφ, ο οποίος κινείται σαν σέντερ φορ. Μια αντιστροφή ρόλων που μόνο η Μπάγερν μπορεί να εκτελέσει τόσο άψογα, τόσο τέλεια… Άντε και η Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα, κάποτε…

Για το γκολ του Ρόμπεν τι να πούμε… Το πόδι του Ολλανδού είναι… τηλεχειριστήριο, στέλνει την μπάλα εκεί που πρέπει (είδατε; Ξανά το πρέπει…). Όλοι οι παίκτες της Μπάγερν, απ’ όπου κι αν προέρχονται, όποια χώρα και σχολή ποδοσφαίρου κι αν εκπροσωπούν, στο Μόναχο θα γίνουν μέρος του όλου. Ακόμα και ο Ντάγκλας Κόστα, ο Βραζιλιάνος που έχει στο αίμα του την… απειθαρχία, την έξτρα πινελιά, την καλώς εννοούμενη ποδοσφαιρική αλητεία, δεν κάνει παρά αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να κάνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Οι πινελιές και οι… ζωγραφιές θα μπαίνουν από αυτούς που ΠΡΕΠΕΙ, αυτούς που έχουν αυτό τον ρόλο και που έχουν αποδείξει ότι μπορούν. Άλλωστε, το ακούραστο μάτι του αρχηγού Φίλιπ Λαμ βλέπει τα πάντα και ΠΡΕΠΕΙ να επιβάλλει την τάξη.

philipp-lahm-und-co

Παρεμπιπτόντως. Τι παίκτης ο Λαμ… Πόσο τυχεροί είμαστε που τον είδαμε να παίζει, και πόσο άτυχοι που δεν τον είδαμε όσο θα έπρεπε. Που δεν δώσαμε βάση σε ό,τι έκανε σε όλη την καριέρα του. Είναι η επιτομή της ουσίας. Ο Λαμ μέσα στο γήπεδο δεν κάνει τίποτα περιττό, τίποτα μη ουσιαστικό. Οι κινήσεις του είναι μελετημένες, σχεδιασμένες να γίνουν από πριν, από την αρχή, πριν καν παίξει… Είναι μελετημένες θαρρείς από τότε που κάποιος πρωτοκλότσησε μια μπάλα και αυτό ονομάστηκε ποδόσφαιρο. Ο Λαμ είναι ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ.

Δεν θα σας κουράσω άλλο και να με συμπαθάτε για τη φλυαρία μου. Αλλά όταν βλέπεις κάτι τόσο τέλειο, τόσο άρτιο, ξαναλές τα ίδια, περισσότερο για να πιστέψεις ότι τα είδες και να τα συνειδητοποιήσεις. Δεν ξέρω ποιος θα πάρει το Τσάμπιονς Λιγκ, πιθανώς όχι η Μπάγερν που μαστίζεται από μια αιώνια γκαντεμιά. Αλλά η Μπάγερν, σε κάτι τέτοιες βραδιές, είναι ένα όνειρο που δεν θες να ξυπνήσεις. Ό,τι και να γίνει, θα νικήσει, θα επιβληθεί, θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά. Δεν τη συμπαθείτε, αντιθέτως δεν θέλετε να τη βλέπετε, αλλά είναι η πιο ποδοσφαιρική ομάδα που υπάρχει αυτήν τη στιγμή. Και αξίζει πολλά περισσότερα από τον σεβασμό και την εκτίμησή μας…